Kayseri’de Bir Kış Gecesi: Hastane Koridorunda Başlayan Hikâye
Dibe okurlarına özel bu yazımızda “Balonla açılan bir damar tekrar tıkanır mı” konusunu derinlemesine inceliyoruz.
Kayseri’nin kışı insanın içine işler derlerdi, o gün gerçekten anladım. Karın ince ince yağıp kaldırımları sessizleştirdiği bir akşamdı. Hastane koridorunun floresan ışıkları altında otururken zamanın nasıl geçtiğini bilmiyordum. Ellerim cebimdeydi ama içimdeki soğuk cebime sığmıyordu.
Babamın adı anons edildiğinde kalbim sanki bir an durdu. “Anjiyoplasti hazırlığı tamam” dediler. O an, tıpta sıkça geçen o cümle kafamda yankılandı: balonla açılan damar. İlk defa o kelimeyi bu kadar yakından duyuyordum ve içimden tek bir soru yükseliyordu: Balonla açılan bir damar tekrar tıkanır mı?
Soruyu yüksek sesle sormadım. Çünkü bazı sorular, insanın içinde yankılanınca daha gerçek olur.
Bekleme Salonunda Zamanın Ağırlaşması
Hastane bekleme salonu garip bir yer. İnsanlar konuşuyor ama aslında kimse kimseyi duymuyor. Herkes kendi korkusunun içinde yaşıyor. Yanımda oturan kadın elindeki tesbihi sıkı sıkı tutuyordu. Bir adam sürekli ayağını sallıyor, duvar saatine bakıp duruyordu. Ben ise telefonumun ekranına boş boş bakıyordum ama hiçbir şey görmüyordum.
Babamı düşündüm. Çocukluğumda beni sırtına alıp Erciyes’in eteklerinde yürüttüğü günleri… O zamanlar damar, kalp, hastane gibi kelimeler sadece televizyonda duyduğum uzak şeylerdi. Şimdi ise hayatımın tam ortasındaydı.
Kapı açıldığında bir hemşire yüzünde yorgun ama güven veren bir ifadeyle çıktı:
“İşlem başarılı geçti.”
O an nefes aldığımı fark ettim. Ama asıl soru hâlâ oradaydı. Başarılı geçen şey, sonsuza kadar sürecek miydi?
Balonla Açılan Damar Ne Demekti Benim İçin?
O gece eve döndüğümde interneti açtım. Her yerde aynı kelime: anjiyoplasti. Bir balon yardımıyla daralmış damar genişletiliyordu. Kan akışı yeniden sağlanıyordu. Teknik olarak basit görünüyordu ama insanın kalbi söz konusu olunca hiçbir şey basit değildi.
Ekranda bir cümleye takıldım: “Bazı hastalarda damar tekrar daralabilir.”
İşte o an içimdeki huzur ince bir çatlak aldı. Çünkü ben “tekrar” kelimesini sevmezdim. Tekrar, umut edilen şeyin geri gelmesi demekti ama aynı zamanda kaybetme ihtimalinin de geri gelmesiydi.
Kendi kendime fısıldadım:
“Balonla açılan bir damar tekrar tıkanır mı?”
Cevap internette vardı ama içimde yoktu.
Babamın Sessizliği ve Benim İçimdeki Gürültü
Babam hastaneden çıktıktan sonra çok konuşmadı. Aslında o hep az konuşurdu ama bu sefer sessizliği farklıydı. Sanki bedeninin içinde yeni bir düzen kurulmuş ama o bu düzene alışmaya çalışıyordu.
Evde otururken televizyon açık, çay soğuk, zaman ağırdı. Ben onu izliyordum. Göğsünü tutuşunu, derin nefes alışını… Her hareketi bana bir şey anlatıyordu ama kelimesizdi.
Bir gün dayanamadım:
“Baba, tekrar olur mu?”
Bana baktı. Gözlerinde korku yoktu ama temkin vardı.
“Doktor dedi ya,” dedi, “kontroller önemli.”
O cümleye tutundum ama içimdeki soru kaybolmadı.
İlk Kontrol Günü: Umut ve Korkunun Aynı Masada Oturması
Kontrol günü hastaneye tekrar gittiğimizde koridorlar bana daha uzun geldi. Sanki her adımımda geçmişe biraz daha yaklaşıyordum. Doktor babamın sonuçlarına bakarken ben yüzünü izledim.
“Damar açık görünüyor,” dedi.
O an içimde bir rahatlama oldu. Ama hemen ardından gelen cümle o rahatlamayı yarıda bıraktı:
“Yine de bazı hastalarda zamanla yeniden daralma olabilir. Takip önemli.”
İşte o cümle, hayatımda ilk kez bir tıbbi süreci duygusal bir yük haline getirdi.
O gün eve dönerken yağmur başlamıştı. Kayseri’nin gri gökyüzü, içimdeki düşüncelerle aynı tondaydı.
Günlük Sayfalarına Dökülen Korku
Buna da Göz Atın: Balon ameliyatı ne kadar ?
O gece defterimi açtım. Uzun zamandır yazmıyordum. Kalem elimde ağırdı.
“Bugün babamın damarlarının açık olduğunu öğrendim ama içim rahat değil,” diye yazdım.
Sonra durdum. Çünkü kelimeler yetmiyordu.
“Balonla açılan bir damar tekrar tıkanır mı?” diye tekrar yazdım.
Bu soru artık sadece tıbbi bir merak değildi. Bu soru, bir kaybetme korkusunun adıydı. Babamı kaybetme korkusunun değil sadece; zamanın geri alınıp alınamayacağı korkusuydu.
Küçük Bir Kriz: Gerçek Korkuyla Yüzleşme
Bir sabah babam göğsünde hafif bir baskı hissettiğini söyledi. O cümleyi duyar duymaz içim buz kesti. Hemen hastaneye gittik.
Aynı koridor, aynı ışıklar ama bu sefer farklı bir hava vardı. Sanki duvarlar bile nefesimizi dinliyordu.
Doktor hızlıca değerlendirme yaptı. EKG, kan testleri, gözlemler…
Dakikalar saat gibi geçti.
Sonra doktor geldi:
“Şimdilik ciddi bir tıkanıklık görünmüyor. Ama bu tür şikâyetler ciddiye alınmalı.”
O an hissettiğim şey rahatlama değildi. Daha çok yorgun bir umut gibiydi. Sanki umut bile nefes nefese kalmıştı.
Korkunun Öğrettiği Şeyler
O gün şunu anladım: İnsan sağlığı sadece bir sonuç değil, sürekli bir bekleyişti. Bir damar açılıyordu ama hayatın kendisi kapanma ihtimalini hiç bırakmıyordu.
Babam eve döndüğünde sessizce oturdu. Ben yanına oturdum. Televizyon açık değildi. Bu kez sessizlik bizi rahatsız etmiyordu.
“Biliyor musun,” dedi, “insan en çok beklerken yoruluyor.”
Başımı salladım. Çünkü söyleyecek başka bir şeyim yoktu.
Umutla Korku Arasında Yaşamak
Günler geçtikçe hayat normale dönmeye başladı. Ama benim içimde hiçbir şey tamamen normale dönmedi. Her öksürük, her nefes alış, her küçük şikâyet beni eski korkuma geri götürüyordu.
Yine de zamanla şunu öğrendim: Her tıkanma geri gelmez, ama her rahatlık da sonsuza kadar sürmez.
Bu dengeyi kabul etmek kolay değildi.
Bir akşam babam balkonda çay içerken bana döndü:
“İyi olacağım,” dedi.
Bu cümle basitti ama içindeki kararlılık bana bir şey öğretti. Tıp bazen cevap vermez, ama yaşam devam etmeyi öğretir.
Balonla Açılan Bir Damar Hakkında Gerçekle Yüzleşmek
Zaman içinde öğrendim ki evet, balonla açılan damar bazı durumlarda tekrar daralabilir. Buna tıpta yeniden daralma deniyor. Ama bu, her zaman olacak diye bir şey değil. Kontroller, yaşam tarzı, ilaçlar ve takip süreci bu ihtimali değiştiriyor.
Ama o bilgi bile içimdeki asıl soruyu tamamen susturmadı.
Çünkü mesele sadece damar değildi. Mesele, insanın sevdiğini kaybetme ihtimalini taşıyamayışıydı.
Son Günlük Sayfası: Korkunun Yerini Alan Sessiz Kabul
Sizin İçin Seçtik: Balon şişirmek kalbe zarar verir mı ?
Aylar sonra tekrar defterimi açtım. Bu kez daha sakindim.
“Bugün hastaneden geldik. Her şey stabil,” diye yazdım.
Kalemim yavaş ilerledi.
“Balonla açılan bir damar tekrar tıkanır mı diye çok düşündüm. Şimdi biliyorum ki bazı şeyler ihtimaldir, kesinlik değil.”
Durup pencereye baktım. Kayseri’nin akşam ışıkları yavaş yavaş sönüyordu.
“En zor şey, ihtimallerle yaşamayı öğrenmekmiş.”
Defteri kapattım.
Ve ilk defa o soruyu içimde bir ağırlık olarak değil, bir farkındalık olarak taşıdım.